Op een gewone middag na school liep Mees, een vrolijke jongen van 7 jaar, samen met zijn moeder naar huis. Onderweg kwamen ze een buurtbewoonster tegen met een hond die Mees al vaker had gezien. Vol vertrouwen en zonder angst liep hij op de hond af om hem te aaien – zoals hij al vaker had gedaan.
Maar deze keer ging het mis.
Plotseling beet de hond Mees in zijn arm. Hij schreeuwde het uit van de pijn. Zijn moeder kon niets anders doen dan machteloos toekijken en hem zo snel mogelijk naar het ziekenhuis brengen. Daar volgden meerdere behandelingen, en al snel werd duidelijk dat Mees een blijvend litteken aan de beet zou overhouden. Nog ingrijpender: de gebeurtenis had een diepe indruk op hem gemaakt. Waar hij eerst dol was op dieren, ontwikkelde hij nu een angst voor honden.
Heeft Mees recht op schadevergoeding?
Via via kwamen Mees en zijn ouders bij ons kantoor terecht en wij gingen aan de slag volgens de Korevaar methode. Wij stelden de eigenaar van de hond aansprakelijk. De aansprakelijkheid werd erkend en wij konden aan de slag om de letselschade van Mees te verhalen.
Wat hadden Mees en zijn ouders nodig om weer grip te krijgen op zijn leven?
We zorgden ervoor dat Mees de juiste hulp kreeg: therapie om zijn angst onder controle te krijgen en aandacht voor de emotionele gevolgen van het litteken. Mees is weliswaar nog jong maar wij weten dat zo’n zichtbaar litteken in de puberteit kan zorgen voor onzekerheid en schaamte – met alle gevolgen van dien.
Hoe gaat het nu met Mees?
De zaak is inmiddels afgewikkeld, met een regeling die recht doet aan de pijn, het verdriet en de blijvende gevolgen voor Mees. We hopen dat hij nu, met de juiste begeleiding en steun, zijn vertrouwen stukje bij beetje kan terugvinden.
